แง่คิดดี ๆ จากชายชราผู้จากไป

พลังอันยิ่งใหญ่ จากการคิดบวก

ผมได้รับ FWD เมล์ จากเพื่อน มา 1 ฉบับ เป็นบทความที่เขียนโดยคุณพิษณุ นิลกลัด แต่ไม่ได้ระบุว่า เขียนในหนังสือ หรือนิตยสารฉบับไหน อ่านแล้วรู้สึกดีมากมาก ผู้เขียนได้ถ่ายทอดวิธีคิด ของคนที่รู้จักคนหนึ่ง ว่าการใช้ชีวิตให้มีความสุขนั้น ต้องมีวิธีคิดอย่างไร ตั้งแต่มีชีวิตอยู่ ตราบจนลมหายใจสุดท้าย เลยขออนุญาตคุณพิษณุ นิลกลัด นำมาเผยแพร่ไว้ตรงนี้ และขอขอบพระคุณคุณลุง ที่มีแนวคิดดี ๆ เช่นนี้ครับ

>   แง่คิดดีๆ จากชายชราผู้จากไป
>
>   พิษณุ นิลกลัด
>
>   สัปดาห์สุดท้ายของปี   2548
>   ผมไปงานสวดและงานเผาศพผู้ชายวัย   81   ปี

>   ที่ผมรู้จักเขามา ยาวนาน 30 ปี
>
>   ไม่ใช่ญาติ แต่สนิทนักรักใคร่เสมือนญาติ
>
>   ก่อนเสียชีวิตไม่กี่วันเขาสั่งลูกและภรรยาแบบคนไม่ครั่นคร้ามความตายว่า
>
>   “สวดสามวันแ้ล้วเผา ไม่ต้องบอกใครให้วุ่นวาย อย่าเศร้า อย่าร้องไห้
>   ทุกคนต้องมีวันนี้
>   เพียงแต่เขาอยู่หัวแถว เลยต้องไปก่อน”
>  
>
>   แล้วลูกเมียก็ทำตามคำสั่ง สวดสามวันเผา
>
>   งานสวด   3   คืนมีคนฟังพระสวดคืนละ   14   คน คือเมีย ลูก หลาน เขย สะใภ้
>   และผมซึ่งเป็นคนนอก
>
>   เป็นงานศพที่มีคนไปร่วมงานน้อยที่สุดเท่าที่ผมเคยไปฟังสวด
>
>   วันเผามีเพิ่มเป็น   17   คน
>   สามคนที่เพิ่ม

>

>  เป็นเพื่อนบ้านที่เคยคุยด้วยเกือบทุกเย็น คนหนึ่ง
>
>   เป็นแม่ค้าล็อตเตอรี่ที่เคยยืมเงินแล้วไม่มีสตังค์จ่าย
>   เลยเอาล็อตเตอรี่ทยอยผ่อน ใช้หนี้แทนเงินงวดละสองใบ คนหนึ่ง
>
>
>   และคนสุดท้ายเป็นหญิงที่ผู้ตายเคยผูกปิ่นโตทุกมื้อเย็น
>
>   ทั้งสามคนบอกว่าเกือบมาไม่ทันเผา
>   เคราะห์ดีที่แวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล
>
>   เจ้าหน้าที่บอกว่าเสียชีวิตไปแล้ว   3   วัน
>
>   หลังฌาปนกิจ

>   พระกระซิบถามเจ้าหน้าที่วัดว่า เจ้าของงานจ่ายเงินค่าศาลา สวดพระอภิธรรม
>   แล้วหรือยัง?
>
>   พระท่านคงไม่เคยเห็นงานศพที่มีคนน้อยแบบที่ผมก็รู้สึกตั้งแต่สวดคืนแรก
>
>   จริงๆ แล้วผู้ตายเป็นคนค่อนข้างมีสตังค์
>   ทำงานธนาคารแห่งประเทศไทยจนเกษียณอายุที่
>   ตำแหน่งหัวหน้าหน่วย แต่ด้วยความที่รักและศรัทธา
>   อาจารย์ป๋วย อึ๊งภากรณ์
>   อดีตผู้ว่าการแบงค์ชาติ
>   จึงดำเนินชีวิตแบบไม่ปรารถนาให้ใครเดือนร้อน –
>   แม้กระทั่งวันตาย
>
>   ผมสนิทกับเขา เพราะเขามีความฝันในวัยเด็กอยากเป็นนักประพันธ์แบบ
>   ไม้  เมืองเดิม
>   ที่เขาเคยนั่งเหลาดินสอและวิ่งซื้อโอเลี้ยงให้
>
>   เมื่อตัวเองเป็นนักเขียนไม่ได้
>   พอมาเจอะผม ที่เป็นนักข่าวก็เลยถูกชะตาและให้ความเมตตา
>
>   การมีโอกาสได้พูดได้คุยกับเขาตามวาระโอกาสตลอด   30   ปีทำให้ได้แง่คิดดีๆ
>   มาใช้ในการดำรงชีวิต
>
>   วันหนึ่งเขารู้ว่า ขโมยยกชุดกอล์ฟของผมไปสองชุด ราคา  4  แสนกว่าบาท

>   เขาปลอบใจผมว่า
>   “ของที่หายเป็นของฟุ่มเฟือยของเรา
>   แต่มันอาจเป็นของจำเป็นสำหรับลูกเมียครอบครัวเขา
>   คิดซะว่าได้ทำบุญ จะได้ไม่ทุกข์ “
>
>   เขามีวิธีคิด   ” เท่ ๆ ” แบบผมคิดไม่ได้มากมาย
>
>   เป็นต้นว่าสุขและทุกข์อยู่รอบตัวเรา
>   อยู่ที่ว่าเราจะเลือกหยิบเลือกคว้าอะไร
>
>   คงเป็นเพราะเขาเลือกคว้าแต่ความสุข
>   ช่วงปีสุดท้ายของชีวิตเขาต่อสู้กับโรคชรา เบาหวาน
>   หัวใจ ความดัน เกาต์ และไตทำงานเพียง   5  เปอร์เซ็นต์โดยไม่ปริปากบ่น
>   แถมยัง
>   สามารถให้ลูกชายขับรถพาเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์โดยที่ตัวเองต้องหิ้วถุงปัสสาวะ
>
>
>   ไปด้วยตลอดเวลาเนื่องจากไตไม่ทำงาน ปัสสาวะเองไม่ได้
>
> 6   เดือนสุดท้ายของชีวิตต้องนอนโรงพยาบาลสามวันนอนบ้านสี่วันสลับกันไป
>
>   เวลาลูกหลาน หรือเพื่อนของลูกรวมทั้งผมด้วยไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล
>   เขามีแรงพูดติดต่อกันไม่เกิน   10   นาที แต่   10
>   นาทีที่พูดมีแต่เรื่องสนุกสนานเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนไป
>   เยี่ยมไข้ ทุกคนพูดตรงกันว่า
> ‘ คุณตาไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย ตลกเหมือนเดิม ‘
>
>   พอแขกกลับ ลูกหลานถามว่าทำไมคุยแต่เรื่องตลก
>
>   เขาตอบว่า   ‘ ถ้าคุยแต่เรื่องเจ็บป่วย
>   วันหลังใครเขาจะอยากมาเยี่ยมอีก ‘
>
>   เขาเป็นคนชอบคุยกับผู้คนไม่ว่าจะอยู่บนเตียงคนไข้หรืออยู่บนรถแท็กซี่
>
>   บ่อยครั้งที่นั่งรถถึงหน้าบ้านแล้ว
>   แต่สั่งให้โชเฟอร์ขับวนรอบหมู่บ้านเพราะยังคุย
>   ไม่จบเรื่อง แล้วจ่ ายเงินตามมิเตอร์ !
>
>
>  4 เดือนสุดท้ายของชีวิต แพทย์ที่รักษาโรคไตมาตั้งแต่สมัยเป็นแพทย์อินเทิร์น
>   จน กระทั่งเป็นหัวหน้าแผนกแนะนำให้พักรักษาตัวในโรงพยาบาลให้แข็งแรงแล้ว
>   ค่อยกลับบ้าน
>
>   แต่อยู่ได้   4   วัน เขาวิงวอนหมอว่าขอกลับบ้าน
>   หมอซึ่งรักษากันมา   16   ปีไม่ยอม
>   เขาพูดกับหมอด้วยความสุภาพว่า
> ‘ ขอให้ผมกลับบ้านเถอะ ผมอยากฟังเสียงนกร้อง
>   คุณหมอไม่รู้หรอกว่าคนคิดถึงบ้านมันเป็นอย่างไร
>   เพราะ พอเสร็จงานหมอก็กลับบ้าน ‘
>
>   หมอได้ฟังแล้วหมดทางสู้ ยอมให้คนไข้กลับบ้าน
>   แต่กำชับให้มาตรวจตรงตามเวลานัดทุกครั้ง
>
>   1 เดือน ก่อนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
>   เขาสูญเสียการควบคุมอวัยวะของร่างกายเกือบทั้งหมด
>   เคลื่อนไหวได้อย่างเดียวคือกะพริบตา
>   แต่แพทย์บอกว่าสมองของเขายังดีมาก
>   เวลาลูกเมีย พูดคุยด้วยต้องบอกว่า   ‘ ถ้าได้ยิน ให้พ่อกะพริบตาสองที ‘
>
>   เขากะพริบตาสองทีทุกครั้ง !
>
>   เห็นแล้วทั้งดีใจและใจหาย
>
>   เขายังรับรู้ แต่พูดไม่ได้
>   นี่กระมังที่เรียกว่าถูกขังในร่างของตนเอง
>
>   สิบวันก่อนพลัดพราก ภรรยากระซิบข้างหูว่า   ‘ พ่อสู้นะ ‘
>
>   เขาไม่กะพริบตาซะแล้วทั้งๆ
>   ที่ก่อนหน้านี้สองเดือนเคยตอบว่า   ‘ สู้ ‘
>
>   เขาสู้กับสารพัดโรคด้วยความเข้าใจโรค
>   สู้ชนิดที่หมอออกปากว่า
> ‘ คุณลุงแกสู้จริงๆ ‘
>
>   ตอนที่วางดอกไม้จันทน์
>   ผมนึกถึงประโยคที่แกพูดกับลูกเมื่อสี่เดือนก่อนว่า
>
> ‘ โรคภัยมันเอาร่างกายของพ่อไปแล้ว
>   อย่าให้มันเอาใจของเราไปด้วย ‘
>
> ‘ แง่คิดดีๆ จากชายชราที่จากไป ‘
>
>   สอนให้เรารู้ว่า…
>
>   เราเกิดมาพร้อมกับจิตใจบริสุทธิ์ และมันสมองมหัศจรรย์
>
>   ที่จะสามารถเรียนรู้ แยกแยะเรื่องดีๆและสิ่งร้ายๆในชีวิต
>
>   จงใช้โอกาสดีๆที่ร่างกายและจิตใจของเรา
>
>   ยังทำอะไรๆได้อย่างที่สมองสั่ง
>
>   จงเรียนรู้ และสร้างประโยชน์สุข
>
>   ให้กับตนเองและผู้อื่นอย่างพอเพียง
>
>   และดำรงชีวิตอย่างพอเพียงทางเศรษฐกิจ
>
>   หากทุกๆครั้งที่เรียนรู้ เราล้ม เราพลาด…
>
>   อาจจะรู้สึกท้อบ้างในบางที
>
>   แม้ไม่มีกำลังกายที่จะลุกในทันที
>    แต่ขอให้มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป

>    ถ้าเราเรียนรู้…..ก็จะทำให้เราพบว่า

>   การล้มหรือพลาดครั้งต่อไป เราจะไม่เจ็บเท่าเดิม @@@@

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณบทความดี ๆ อย่างนี้นะครับ อย่างน้อย ๆ ให้ท่านผู้อ่านได้มีพลังในการต่อสู้กับปัญหาต่าง ๆ ที่เข้ามารุมเร้ากับแต่ละคนในช่วงนี้ ปัญหาแต่ละคน ใหญ่บ้างเล็กบ้างตามสถานการณ์ อ่านบทความนี้แล้ว หวังว่าคุณลูกค้าจะมีพลังในการต่อสู้กับปัญหานะครับ

No related posts.

Tags: แง่คิดดี ๆ ที่น่าอ่าน