ไม่รู้เลยนะเนี่ย ว่าเรามีสิทธิทำได้
ไม่รู้เลยนะเนี่ย ว่าเรามีสิทธิ์ทำได้ เพราะส่วนมาก ก็ก้มหน้าก้มตาจ่ายไปตามรายการ (ก็ต่อรองได้ซะที่ไหนล่ะ) รู้งี้แล้ว ก็รักษาสิทธิ์ของเราหน่อยนะ
สวัสดี ค่ะ ดิฉันเชื่อว่าส่วนมาก ถึงแม้จะไม่ได้ป่วยร้ายแรงอะไร นอกจากความดันสูงบ้าง ไขมันในเลือดสูงบ้าง เป็นเบาหวานบ้าง ปวดเข่า ปวดข้อ ฯลฯ คงต้องไปโรงพยาบาล ซึ่งมักเป็นโรงพยาบาลเอกชน เพื่อรับการตรวจและรับยาควบคุมจากหมอ
ถึงเวลาชำระเงิน เราก็รู้สึกว่าแพงมาก โดยเฉพาะค่ายา แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ต้องจ่ายไป
มีพี่น้องเพื่อนฝูงบางคนบอกดิฉันว่า “ ถ้ารู้จักหมอดีๆ ก็ขอให้เขาเขียนใบสั่งยาออกไปซื้อข้างนอก ” กลายเป็นต้องไปขอหมอให้ทำบุญทำคุณกับเรา แต่ส่วนใหญ่ เราจะเกรงใจหมอจึงไม่กล้าขอ
สามีของดิฉันและตัวดิฉันเอง ก็มีเรื่องต้องไปหาหมอทุก ๓ เดือน แล้วหมอก็จะให้ยามา ซึ่งทุก ๓ เดือนค่ายาของแต่ละคน แต่ละครั้ง ๕ หมื่นบาทบ้าง ๖ หมื่นบาทบ้าง เราก็ก้มหน้าก้มตาจ่ายไป
มาคราวนี้ หมอจ่ายยาให้สามีดิฉัน สำหรับ ๓ เดือน เป็นเงินถึง ๙ หมื่น ๘ พันบาทเศษ
เรียกว่าเกือบหนึ่งแสนเชียว
ตกใจมาก จึงส่งคนไปถาม ร้านขายยาว่า
ยา Ezetrol ลดไขมัน เขาขายเม็ดละเท่าไร เขาบอกว่า ๕๐/- บาท
โรงพยาบาลขาย เม็ดละ ๑๑๗ บาท
Nexium 40mg .
เป็นยา ยับยั้งการหลั่งกรดในกระเพาะ
ที่ร้านขายเม็ดละ ๕๕ บาท ๗๕ สตางค์
โรงพยาบาลขายเม็ดละ ๑๕๖ บาท
ดิฉันจึงนำรายละเอียดของยา พร้อมราคายาของโรงพยาบาล แล้วขอให้ผู้ช่วยดิฉันศึกษา
หาข้อมูลเกี่ยวกับราคายา ที่ทางกระทรวงสาธารณสุขกำหนดไว้เป็นราคากลาง
ขอให้คิดดูว่าราคายาที่ดิฉันต้องจ่ายถึง เก้าหมื่นกว่าบาท ในขณะที่ราคากลางของกระทรวงฯเพียง สามหมื่นกว่าบาท รวมแล้ว ดิฉันต้องจ่ายแพงขึ้น ถึงหกหมื่นกว่าบาท
ในความเป็นจริงดิฉันก็เข้าใจดี ว่าโรงพยาบาลเอกชนจะ คิดเงินตามอัตราราคากลางโรงพยาบาลก็อยู่ไม่ได้ และในความเป็นจริง ถ้าจะเปรียบเทียบว่าดิฉันเลือกไปใช้บริการของ
โรงแรมชั้นหนึ่ง แล้วหวังว่าจะต้องเสียเงิน เพียงเท่าราคาของโรงเตี๊ยม ย่อมเป็นไปไม่ได้
แต่ที่โรงพยาบาลเอกชน บวกค่ายาไว้มากมาย ดิฉันว่าเกินเหตุไป เรื่องที่ว่าคนไข้บางคน ต้องรู้จักหมอดี จึงจะกล้าขอให้หมอเขียนใบสั่งยา ไปซื้อข้างนอกนั้น ความเป็นจริง คนไข้มีสิทธิ
ที่จะขอให้หมอเขียนใบสั่งยาให้ไปซื้อยาข้างนอกได้
ขอให้อ่านดูข้อเขียนของ อาจารย์ทองใบ ทองเปาด์ เรื่อง สิทธิของคนไข้ ตามข้างล่างนี้ หวังว่าทุกท่านที่อ่าน e-mail นี้ จะได้รับความรู้เรื่องสิทธิของเรา เราได้ขอให้ หมอเขียนใบสั่งยา
ให้ไปซื้อข้างนอกโรงพยาบาล โดยไม่กระดากว่าจะเป็นการขอ Favor หมอเป็นพิเศษ เพราะเรามีสิทธิอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเงินมากเกินไป โดยใช่เหตุ อีก ๒ เท่าตัว
ชัชนี
________________
สิทธิผู้ป่วย ใช้ได้ทุกโรงพยาบาล
เรียบเรียงโดย อ.ทองใบ ทองเปาด์ ทนายความ แมกไซไซ
คำว่า “สิทธิ” หมายความว่า อำนาจอันชอบธรรมของผู้มีสิทธินั้น ในประเทศที่ปกครองแบบประชาธิปไตยเต็มรูปแบบ ประชาชนหวงแหนและปกป้องสิทธิของเขามาก ปัจจุบันคนไทยยุคใหม่ก็เริ่มจะรู้และเข้าใจเรื่องสิทธิมากขึ้น แต่มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ควรจะมีการรณรงค์อย่างจริงจังให้ประชาชนทุกคนมีความรู้ ในเรื่องสิทธิ อย่างกว้างขวาง คือ รู้สิทธิที่เรามี รู้รักษาปกป้องสิทธิ และรู้จักเรียกร้องเอามา หากมันหายไป รวมทั้งรู้จริยธรรมในการใช้สิทธิ์โดยไม่ละเมิดสิทธิของผู้อื่น
สิทธิที่ควรตระหนักให้มากประการหนึ่ง คือ สิทธิพื้นฐานที่ควรจะได้รับการบริการ ด้านสาธารณสุขตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ เนื่องจากประชาชนทุกเพศทุกวัย ต้องมีวันหนึ่งที่ได้ใช้สิทธิอันนี้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะสิทธิผู้ป่วยในข้อที่รับรองให้ผู้ป่วยในฐานะผู้บริโภค มีสิทธิที่จะได้รับความปลอดภัย ข่าวสาร และสิทธิที่จะเลือก ซึ่งนับเป็นสิทธิสำคัญของผู้บริโภคสินค้าทุกชนิด ไม่เว้นแม้แต่สินค้าคุณภาพประเภท “ยา”
กรณีนี้หากเราไม่สบายเป็นโรคเรื้อรัง ที่ต้องใช้เวลายาวนาน และต้องการแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง เพื่อประสิทธิผลในการรักษา หรือทราบล่วงหน้าว่า จะต้องผ่าตัด ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลหลายวัน ต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก และต้องการกำลังใจและความเชื่อมั่น ก็สามารถเลือกได้
แม้ได้รับการรักษาอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแล้วในระยะเวลาพอสมควร เราสามารถใช้สิทธิผู้ป่วยขอย้ายไปรักษายังโรงพยาบาลแห่งอื่นได้ จะด้วยเหตุผลเพราะต้องการให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางรักษา หรือไม่สามารถสู้ค่าใช้จ่ายได้ ในกรณีอยู่โรงพยาบาลเอกชนก็ตาม
ทั้งนี้ผู้ป่วยหรือญาติ ซึ่งเป็นผู้มีผลประโยชน์เกี่ยวข้อง สามารถขอประวัติผู้ป่วย หรือเวชระเบียนที่แพทย์จะบันทึกการเจ็บป่วยและการรักษาต่าง ๆ ไว้อย่างละเอียดไปด้วยได้ เพื่อจะได้ไม่ต้องไปนับหนึ่งกับการเริ่มต้นรักษาใหม่
เรื่องอย่างนี้ แม้เกรงใจคุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้ และโรงพยาบาล แต่เรื่องจำเป็น อธิบายเหตุผลคุณหมอเข้าใจครับ เพราะนี้คือสิทธิของผู้ป่วยทุกคน เนื่องจากค่ารักษาพยาบาลทุกบาททุกสตางค์ผู้ป่วยเป็นผู้ออกเอง รวมทั้งขอให้โรงพยาบาลจัดรถพยาบาลไปส่งยังโรงพยาบาลแห่งใหม่ก็ยังได้ เพราะทางโรงพยาบาลก็คงชาร์จค่ารถจากผู้ป่วยอยู่ดี ผมมีตัวอย่างมาเล่าสู่กันฟัง
เพื่อนของผมมีมารดาป่วยเป็นโรคไขข้อเสื่อม ซึ่งถือเป็นโรคเรื้อรังที่ต้องใช้เวลาในการรักษา โดยเข้าทำการรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนเป็นเวลาร่วมเดือนแล้ว คงเข้าใจนะครับว่าค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลเอกชนเมื่อคำนวณแล้วมากมายเพียงใด ยิ่งในภาวะเศรษฐกิจเช่นนี้ เขาไม่สามารถรองรับค่าใช้จ่ายจำนวนมากได้นาน
ผมจึงแนะนำให้เขาย้ายคุณแม่ไปรับการรักษายังโรงพยาบาลรัฐบาล ที่มีความเชี่ยวชาญ เรื่องกระดูก ไม่ต้องเกรงใจครับเพราะนี่เป็นสิทธิผู้ป่วยอันพึงกระทำได้ และการทำเรื่องขอย้ายผู้ป่วยก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย ญาติคนไข้สามารถขอใช้บริการ รถพยาบาลของโรงพยาบาลที่ผู้ป่วยรับการรักษาอยู่ หรือโรงพยาบาลใหม่ที่ต้องการ จะย้ายไป แล้วแต่อย่างไหนสะดวกกว่า เพราะเราเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายเองเท่านั้น
ผู้ป่วยสามารถแจ้งความจำนงขอย้ายโรงพยาบาลกับคุณหมอเจ้าของไข้ได้ โดยอธิบายให้คุณหมอรับทราบถึงเหตุผลอันจำเป็นของเรา สิทธิข้อนี้ไม่เว้นแม้แต่การย้ายจากโรงพยาบาลรัฐบาล ไปรักษายังโรงพยาบาลเอกชน ถ้าผู้ป่วยต้องการความสะดวกสบายและสามารถรองรับค่าใช้จ่ายได้
อย่างไรก็ตาม สิทธิผู้ป่วยข้อนี้เปิดโอกาสให้ผู้ที่ได้รับอุบัติเหตุหรือป่วยฉุกเฉิน ซึ่งต้องรีบเข้ารับการรักษายังโรงพยาบาลใกล้ที่สุด และส่วนมากมักจะเป็น โรงพยาบาลเอกชน เมื่อได้รับการปฐมพยาบาลและรับการรักษาจนพ้นขีดอันตรายแล้ว ก็สามารถย้ายไปรักษาหรือพักฟื้นต่อที่โรงพยาบาลของรัฐบาลได้
ทั้งนี้ไม่ต้องวิตกว่าการรักษาจะไม่ต่อเนื่อง เพราะผู้ป่วยสามารถขอประวัติคนไข้ ที่บันทึกการเจ็บป่วย และการรักษาไว้อย่างละเอียดจากแพทย์ได้ หรือเมื่อย้ายไปแล้วแพทย์โรงพยาบาลใหม่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติมก็สามารถกลับมาขอได้ ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดีก็จริง แต่ไม่ควรหยิบมาใช้ในกรณีความเป็นความตายของเรานะครับ
เงื่อนไขในสัญญาประชาคมบางฉบับ ที่กำหนดให้คนป่วยต้องใช้รพ.นั้น รพ.นี้ ตามที่กำหนดไว้ มิฉะนั้นจะเบิกค่ารักษาพยาบาลไม่ได้นั้นผมว่า เชยและขัดต่อสิทธิมนุษยชนครับ
เมื่อเร็วๆนี้ มีรายงานข่าวหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ถึง “ค่ายามหาโหด” ซึ่งเป็นปัญหา ราคาค่ายา จากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ที่แพงเกินความจริง ในรายงานข่าว ระบุว่า ผู้ร้องเรียนเป็นเจ้าของ ร้านขายยา จึงรู้สึกว่า ราคาค่ายาผิดปกติ จึงได้สอบถามโรงพยาบาลแห่งนั้น และนำมาเปรียบเทียบ ราคาที่ร้าน เขาขายเองอยู่ ปรากฏว่าราคาสูงเกินราคาที่ร้านเขาขายอยู่หลายเท่านัก จึงยื่นเรื่องราวไปที่ศูนย์ร้องทุกข์เพื่อผู้บริโภค ที่ประสานงาน ติดต่อไปที่กระทรวงสาธารณสุข เพื่อสอบถามราคากลาง แต่ปรากฏว่าราคากลางได้ถูกยกเลิกไปนานแล้ว
อย่างไรก็ดี ยารักษาโรคเป็นสินค้าควบคุมของกรมการค้าภายใน กระทรวงพาณิชย์ ซึ่งจะควบคุม ไม่ให้ขายในราคาที่สูงกว่า ราคาที่กำหนด ดังนั้นผู้เสียหาย รวมทั้งคนอื่นๆ ที่ประสบเหตุยาแพง อาจแจ้งกรมการค้าภายในได้
รายงานข่าวดังกล่าว เป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นว่า จากอดีตถึงปัจจุบัน ผู้ป่วยมักมีความเข้าใจผิด ๆว่าการรักษาพยาบาล เป็นเรื่องตายตัว ยืดหยุ่นไม่ได้ แพทย์เป็นผู้วินิจฉัยโรค และสั่งยาเท่านั้น
ในความเป็นจริง ผู้ป่วยและญาติ มีสิทธิ์สอบถามแพทย์ ถึงอาการ แนวทางการรักษา ที่ได้ผลที่สุด และที่สำคัญ ก็คือ ยาที่ใช้รักษาโรคนั้น รวมทั้งราคายาโดยประมาณ เช่น ถ้าไปโรงพยาบาลรัฐบาล สามารถแจ้งความจำนงว่า ต้องการยาที่ดีที่สุด แม้ไม่มียาในห้องยาของโรงพยาบาล ก็ขอให้แพทย์ เขียนใบสั่งยาให้ออกไปซื้อที่ร้านขายยา นอกโรงพยาบาลได้ และแม้ไปโรงพยาบาลเอกชน ก็มีสิทธิ์ขอใบสั่งยาออกไปซื้อยา นอกโรงพยาบาลได้เช่นกัน จะได้ไม่ต้องจ่ายค่ายาแพง
เมื่อผู้ป่วยแจ้งเจตจำนง ให้แพทย์เขียนใบสั่งยาแล้ว อาจถามแพทย์เพิ่มเติมว่า มียาชนิดอื่นนอกจากที่ เขียนในใบสั่ง ที่มีประสิทธิผลทางการรักษาสูงสุดหรือไม่ ถ้ามีและเราต้องการ ก็ขอให้เขียนใบสั่งยาให้ใหม่ เพราะบางครั้งการถามครั้งนั้น อาจทำให้คุณและญาติๆ หายป่วยเร็วกว่าปกติด้วย
| อย่าลืมนะครับ สิทธิผู้ป่วย ใช้ได้ทั้งโรงพยาบาลรัฐและเอกชน |
No related posts.